Problem marnowania żywności w Ameryce Łacińskiej i jej miejsce w globalnym łańcuchu wartości żywności

Ameryka Łacińska ma ogromne znaczenie dla światowej produkcji żywności. Nie jest jednak wolna od problemu jej marnowania. Region odpowiada za około jedną czwartą światowego eksportu produktów rolnych i rybnych. Według danych OECD 38% dostępnej powierzchni wykorzystuje się tam pod rolnictwo, z czego 9,5% zajmują uprawy, a 28,5% pastwiska. Jak pisze Daniel Cossio na łamach Techcrunch, rolnictwo ma kluczowe znaczenie dla utrzymania mieszkańców Ameryki Łacińskiej – wytwarza średnio 4,7% PKB i zatrudnia co najmniej 14% ludności regionu.

Bogactwo żywności, bogactwo głodu

Zapobieganie stratom i marnowaniu żywności to bez wątpienia jedno z największych globalnych wyzwań. Dotyczy ono także Ameryki Łacińskiej: FAO szacuje, że 6% światowych strat żywności przypada na Amerykę Łacińską i Karaiby, a region co roku traci lub marnuje około 15% swojej żywności. Panamerykańska Organizacja Zdrowia szacuje, że „w 2030 roku głód dotknie w regionie 67 milionów ludzi – i to bez uwzględnienia skutków pandemii COVID-19”. Liczba ta nie uwzględnia też zakłóceń w globalnych dostawach żywności spowodowanych wojną w Ukrainie. Należy się więc spodziewać jeszcze wyższych, alarmujących danych o głodzie.

Zakłócenia w łańcuchu wartości żywności a marnowanie

Aby dobrze zrozumieć problem strat i marnowania żywności w krajach Ameryki Łacińskiej, trzeba przyjrzeć się zakłóceniom w łańcuchu wartości. Według FAO straty i marnowanie występują na każdym etapie łańcucha żywnościowego: 27% na etapie produkcji, 22% podczas obróbki i przechowywania, 6% na etapie przetwarzania, 17% w marketingu i dystrybucji, a pozostałe 28% na poziomie konsumentów.

Problem jest ściśle związany z trudnościami, z jakimi rolnicy mierzą się na etapie produkcji. Nieprzewidywalne warunki klimatyczne, szkodniki i choroby to główne przyczyny nieefektywności na tym etapie. Dużym problemem są też niestabilność rynku i odrzucanie produktów przez sieci handlowe ze względu na wymagania jakościowe. Do tego dochodzi ograniczona infrastruktura do przechowywania i transportu oraz rosnące koszty transportu lądowego i morskiego.

Dlatego każdy dodatkowy dzień trwałości warzyw pozwala producentom pokonać przeszkody, które dzielą ich od konsumenta.

Nasz wkład

Fresh Inset to firma, dla której pozytywny wpływ jest istotą działalności, dlatego technologię Vidre+ wdrożyliśmy najpierw w Ameryce Łacińskiej. Uważamy, że dzięki odpowiednim narzędziom lokalne społeczności mogą się rozwijać przy niewielkim wsparciu z zewnątrz lub zupełnie bez niego. Chcemy też wspierać lokalnych producentów w osiąganiu jak największej efektywności i dostarczaniu owoców i warzyw najwyższej jakości z marżami, które dają im komfortową przestrzeń do rozwoju. Dlatego rozwiązanie Vidre+ tak dobrze sprawdza się w Ameryce Łacińskiej – bez zmiany istniejących procesów w łańcuchu dostaw żywności tworzy dużą wartość, wydłużając świeżość produktów, poprawiając ich wygląd i ogólną jakość, a w efekcie – doświadczenia konsumentów.

Skontaktuj się z nami, jeśli masz pytania dotyczące wdrożenia naszych rozwiązań w Twojej firmie spożywczej działającej w Ameryce Łacińskiej.